BEKLERKEN

 Gökyüzü şeffaf inci döküyor bu sabah..

 Hüzün var içimde..

 Bir parça sitem, belki kızgınlık, biraz kırgınlık..

 Bitmez zannettiğim her şeyin tükenişini izlerken,

 Aslında onların hiç olmadıklarını gördüm.

 Peki, nedendi bu denli acı?

 Gerçekten acı mıydı?

 İnsanın ağlarken acımaz canı,

 Ağlamaya başladıysa geçmeye de başlamıştır acısı..

 Ben hiç gerçekten ağlamadım.

 Bakıyorum aynama..

 Tanıyamıyorum gözlerimde ki sitemi.
 O kadar geçmişte kalmış ki..

 Sahi adı neydi?

 Ne fark eder..

 Hüznü çoktan kaplamış benliğimi..

 Peki, ama bu kızgınlık neyin nesi?

 Ben kimseye kızamam ki,

 Çoktan geçmeliydi..

 Kırgınlığı her gün biraz daha dokunuyor tenime..

 Gözlerime kadar geliyor acısı..

 Tutuyorum…

 Zamana ihtiyacı var acımın,

 Gerçekten ağlamalıyım.