Kırgın Ben..

Hayat bazen çok acımasız bir yer olabiliyor. Hele hayatın içinde barındırdığı insanlar ondan bile daha acımasız olabiliyorlar. Kırılıyorum o zaman onlara.. Ve üzülüyorum da kırıldığım kadar… Uzaklaşıyorum sonra bazı insanlardan ve kendime yakınlaşıyorum. Yalnızlaşıyorum aslında..

Son zamanlarda yine çok yalnız hissetmeye başladım kendimi. Üzgünüm ve üzgün olduğum kadar da kırgınım. Anlayamıyorum bazı şeyleri.. Anlamayı çok severim oysa.. Anlamadan bırakmaz hiçbir düşünceyi beynim. Ama anlayamadığım şeyler fazlalaşmaya başladı. Yoruyor bu durum beni.. Düşünüyorum. Çözmeden bırakmam bundan eminim. Ama çözemiyorum. Nerede benim arkasına sakladığım güzel sebeplerim? Hepsi terk etmiş olmalı beni.. Belki de büyümek bunun adı.

Biraz önce annemin biraz kırık arkadaşı ‘ne oldu benim kızıma, yüzü gülmüyor’ dedi.. Haklı şirin teyzem.. Gülemiyorum eskisi gibi.. Ne elimden geliyor, ne içimden.. 

Sorununda farkındayım. Her şeyi gözümde çok büyütüyorum. Hiçbir şeyi büyütmemeliyim, bunu da biliyorum. Ama bunu bildiğim zamanlarda daha çok gözümde büyütüyorum. Bilmek yetmiyor işte..

Artık kırılmak istemiyorum...